امروز 20 تیر ماه شهادت امام محمد تقی علیه السلام [ ٣٠ ذوالقعده ] است، این روز را به همه عزیزان و همراهان تسلیت عرض می کنم و امروز می خواهم فرصت را غنیمت شمرده و چند خطی به بهترین خصوصات حضرت ، که مرا شیفته خود ساخته است، اشاره کنم، امام محمد بن علی بن موسی علیهالسلام مشهور به امام جواد علیهالسلام و امام محمدِ تقی علیهالسلام (۱۹۵-۲۲۰ق) امام نهم شیعیان اثناعشری است. امام جواد (ع) برتری انسانها را به واسطه علم آنان میدانست نه به واسطه نسب و نژاد. از او نقل شده است که «الشَّریفُ کلُّ الشَّریفِ مَن شَرّفَه عِلْمُه؛ با شرافتترین از همه شریفها کسی است که شرفش به واسطه علمش باشد».[1] ازاینرو، به طبقات پایین جامعه از جمله بردگان توجه داشت و با آنان نشست و برخاست میکرد. برخی از نویسندگان حدود ۱۰ تن از اصحاب آن حضرت را از بردگان بر شمردهاند.[2] و همچنین نقش انگشتری او، و جمله مورد علاقه من: «حَسْبِی اللَّهُ حَافِظِی» به معنای «بس است مرا خدایی که حافظ من است» بوده است.
- وکیلی و نیک آیین، «رفتارشناسی امام جواد(ع) با موالی و بردگان»، ص۳۶۳.
- طبرسی، مکارم الاخلاق، ۱۴۱۲ق، ص۹۱.
- عکس: کاظمین – از Fouladi – ویکی شیعه
دیدگاهتان را بنویسید